EVS.NU Edwin's homepage

Duurzame zorglogistiek deel 1

IJsselstein - 12 mei 2026 - Regelmatig wordt ik benaderd door collega's uit andere organisaties met vragen over duurzame logistiek in de zorg. In drie bijdragen leg ik uit hoe ik tegen duurzame logistiek in de zorg aankijk. Deze eerste bijdrage gaart over logistiek naar het ziekenhuis toe.

Ziekenhuizen gebruiken een grote diversiteit aan producten. Er zijn veel verschillende medische producten, maar ook laboratoriumartikelen, facilitaire artikelen voor o.a. kantoor, schoonmaak en technisch beheer, voeding en textiel. Veel daarvan is voor eenmalig gebruik. Dat is niet duurzaam, maar wel realiteit die niet snel veranderd kan worden. Dit leidt tot grote volumes welke dagelijks geleverd worden, wat veel vrachtverkeer veroorzaakt. Er zijn enkele knoppen waaraan gedraaid kan worden om dit zo duurzaam mogelijk te maken.

De eerste is goed voorraadbeheer. Goede voorraadposities, met goede bestelniveau 's voor tijdig bestellen en optimale vaste bestelgroottes voor optimale leveringen, beperken het aantal benodigde leveringen. Het voorkomt ook spoedleveringen waar vrijwel geen optimalisatie op mogelijk is.

Het tweede betreft leveranciersafspraken over leveringen. Door slim te bundelen, is veel transport te voorkomen. De eerste, meest voorkomende optie is leveranciers te laten samenwerken met logistiek dienstverleners die leveringen van verschillende leveranciers bundelen en in een slimme route komen leveren. De tweede is om met leveranciers die zelf komen leveren afspraken te maken over vaste bestel- en leverdagen.

De derde is beperken van uitstoot van transport voor de leveringen. Emissieklasse Euro VI kan inmiddels wel geëist worden van leveranciers, wat veel uitstoot bespaard t.o.v. lagere emissieklasses. Nog beter is het maken van afspraken over gebruik van biodiesel of elektrisch transport. Als grote klant is het helemaal niet vreemd om leveranciers die duurzaam transporteren voordeel te geven en dat geldt zeker voor instellingen die gezondheid bevorderen. Het zou zelfs heel raar zijn om mensen te genezen, maar tegelijkertijd uitstoot van ziekmakende emissies zonder wanklank te laten gebeuren.

De laatste is de stadslogistiek. Veel ziekenhuizen zijn gehuisvest op drukke locaties met weinig ruimte voor verkeer. Het voorkomen van (files met) vrachtverkeer scheelt tijd, ergernis, onbetrouwbaarheid en onnodige emissie in de stedelijke omgeving. Veel ziekenhuizen werken daarom met externe hubs, om vervolgens gebundeld richting ziekenhuis te transporteren. Zo doen we dat ook in het UMC Utrecht, evenals in vier andere UMC's. Wij hebben een Centraal Magazijn op een goed bereikbare plek aan de noordzijde van de stad Utrecht. Daar worden zo een vierhonderd bestellingen per dag afgeleverd en gesorteerd op afdelingsniveau. Drie keer per dag rijdt een elektrische trailer naar het ziekenhuis. Dat bespaart veel druk verkeer op het drukke Utrecht Science Park en nabijgelegen knooppunt Rijnsweerd en maakt de laatste kilometers door de drukke stad emissievrij.

Kortom, wil je de keten naar het ziekenhuis toe verduurzamen, is dit bij te sturen door slim bestellen, efficiënt bundelen, emissie verminderen en maximaal samenvoegen van de laatste kilometers.

Dodenherdenking in Nijmegen

Plasmolen - 4 mei 2026 - Vandaag is het 4 mei, de dag dat we de doden uit de Tweede Wereldoorlog herdenken. Ik was bij de dodenherdenking in Nijmegen.

Allereerst was ik in de Stevenskerk. Er was een korte bijeenkomst met muziek, gedichten van scholieren en een overdenking van Em. Prof. Dr. Maria Greve. Zij heeft zich tijdens haar werkzame leven aan de Erasmus Universiteit verdiept in culturele geschiedenis. Ze sprak over mensen in de oorlogstijd, de waarde van herdenken in het publieke gebied en legde het verband met het heden. Vervolgens was er een stille tocht naar het Keizer Traianusplein. Daar aangekomen, was het al snel tijd voor twee minuten stilte. Dat was buitengewoon indrukwekkend. Nog nooit hoorde ik zoveel mensen samen muisstil zijn op een gewoonlijk druk verkeersplein. Alleen enkele zacht fluitende vogeltjes waren hoorbaar. Voor en na de twee minuten stilte was ook hier muziek. Burgemeester Hubert Bruls sprak over de oorlog in Nijmegen en maakte nog scherper het verband naar de tegenwoordige tijd, op een hem kenmerkende gemoedelijke toon. "Ons eigen belang mag nooit het belang van de mensheid overstijgen", vond ik een leerzame uitspraak. Na de toespraak volgden de kransleggingen van landelijke en lokale organisaties.

Maria Greve vertelde over een geschiedenis die ik niet kende. Eind jaren dertig vluchtten veel joden van Duitsland naar Nederland en daar was opvang voor nodig. Het plan ontstond om een opvang te organiseren op De Veluwe. Zo een groep vluchtelingen op die plek vond koningin Wilhelmina te dichtbij haar paleis in Apeldoorn. De opvang kwam in het Drentse Westerbork, ver van koninklijke paleizen. Het verhaal deed me denken aan de huidige onrust in IJsselstein. Ook daar gaat het om mensen die andere mensen niet als individu zien, maar als groep die bedreigend is. In mijn optiek is het de belangrijkste les die we van de Tweede Wereldoorlog kunnen leren: mensen zijn individuen met menselijke behoeften, die medemenselijkheid verdienen. Het gaat mis als we mensen alleen nog als groep zien, met enkel groepskenmerken, zonder eigen gezicht. Vanavond was ik als individu onderdeel van een groter geheel, een samenzijn waarbij we herdachten wat nooit meer mag gebeuren. Wat gebeurde, begon niet met concentratiekampen. Het begon met mensen als groep zien, die we ver van onszelf willen houden. Laten we daar anno 2026 mee stoppen en individuen weer de medemenselijkheid gunnen die we allemaal verdienen.

Genoeg is genoeg

IJsselstein - 28 april 2026 - Vanavond liep ik langs het stadhuis in IJsselstein. Op het plein voor het stadhuis stond een groep mensen. Er was een Nederlandse vlag bij met de opdruk 'genoeg is genoeg'. Ik schatte het in als een extra protest tegen de komst van statushouders naar een tijdelijke opvang in IJselstein. Die protesten lijken mij er meer dan genoeg.

Nederland kent een dramatisch tekort aan woningen. Dat is vervelend voor jongvolwassenen en andere woningzoekenden, maar geeft ook problemen in de keten van asiel. Op het moment dat asielzoekers (voorlopig) mogen blijven en statushouder worden, zouden ze moeten doorstromen naar een woning. Dat lukt zelden binnen de wenselijke termijn wanwege het tekort aan woningen. Het gevolg is dat ondanks afnemende aantallen asielzoekers, statushouders afhankelijk blijven van de opvang door het Centraal Orgaan Opvang Asielzoekers (COA). Extra opvanglokaties zijn daarom noodzakelijk. Om te voorkomen dat dit altijd in dezelfde gemeenten gebeurt, heeft toenmalig VVD staatssecretaris Van den Burg de spreidingswet geïntroduceerd. Dat betekent dat iedere gemeente in Nederland naar rato verplicht is asielzoekers, dus ook statushouders die nog in de opvang wonen, te huisvesten. Dat geldt ook voor IJsselstein. Nu is bedacht een tijdelijke voorziening te creëren op één van de voetbalvelden van voetbalclub IJFC. Op het moment dat dit bekend werd, barstte het protest los. Een deel van het protest was tegen iedere opvang van asielzoekers in IJsselstein, met fors racistische argumentatie op platformen als Facebook. Een ander deel van het protest richt zich op de lokatie en de ondoorzichtige wijze waarop deze gekozen is.

Afgelopen vrijdagavond was een groot protest georganiseerd. Uit voorzorg is de markt eerder gestopt, maar het is relatief rustig verlopen. De sprekende burgemeester werd uitgefloten en na afloop werd wat vuurwerk afgestoken, maar geweld en vandaisme zoals in bijvoorbeeld Loosdrecht was geen sprake van. Het protest van vanavond was onaangekondigd en klein, slechts enkele tientallen mensen groot. Daarvan leek het grootste deel slechts toeschouwer. Hoe dit protest ontstaan is en waarom het vanavond was, is me niet duidelijk. Wel duidelijk is waar de protesten toe geleid hebben. De racistische uitingen hebben de lokale politiek dichter bij elkaar gebracht. In een gezamenlijk pamflet keren ze zich gezamenlijk tegen racisme en voor opvang in IJsselstein. Het is ondertekend door alle partijen, ook door de VVD en de lokaal populistische LDIJ. De boodschap lijkt mij terecht en duidelijk: voor racisme is geen plaats in IJsselstein. Daarmee lijkt de lokatie ook een gelopen race, deze gaat niet meer veranderen. Wel valt daar wat van te vinden. IJsselstein kent meerdere open velden nabij woonwijken. Waarom de opvang dan op de locatie van een voetbalclub moet komen en waarom deze club niet is meegenomen in de plannen, blijft onduidelijk. Daar valt best wat van te vinden. Ik ben benieuwd welke discussie daarover nog gaat ontstaan in de gemeenteraad. Uiteindelijk is te hopen dat mensen probleemloos opgevangen gaan worden en de voetbalclub zijn activiteiten gewoon kan doorzetten. Als er dan ook nog wat aan woningbouw gaat gebeuren in de komende periode, wordt de grondoorzaak van deze problematiek eveneens aangepakt. Gezien de discussies in verkiezingstijd hierover, verwacht ik echter dat we daar nog wat langer op moeten wachten.

Koningsdag

IJsselstein - 27 april 2026 - Het is vandaag de verjaardag van de Koning, dus Koningsdag, de nationale feestdag in Nederland. Was er eerder deze week nog flinke polarisatie in IJselstein, Loosdrecht en op de A12, vandaag was er weer eenheid. Ik was in de gezellige binnenstad van Arnhem.

Einde van de ochtend liep ik Arnhem in. Ik had bedacht te beginnen met een oranje tompouce bij de Hema, maar deze bleek gesloten. Gelukkig vond ik 's middag bij Bakker Bart alsnog oranje tompoucen, ook lekker bij de thee. Ik besloot dan maar vroeg te lunchen, bij de Turkse lunchroom Cozy. Daarna ging ik richting muziek en feestgedruis. Op de Trans stond Samuel Welten geprogrammeerd. Ik was ongetwijfeld de oudste bezoeker van het overdrukke plein, wat hier en daar leuke reacties van jongere aanwezigen opriep. Achter me stond een jongedame met op haar oranje shirt de opdruk 'oranje is echt een kutkleur'. Ik moest erom lachen. "Het is echt zo", reageerde ze. Ik heb maar niet gevraagd hoe dat er dan uitziet bij haar. Dat vond ik iets te persoonlijk op een overvol plein. Samuel Welten begon en eindigde zijn half uur optreden met zijn grootste hit 'echte liefde is te koop'. Daartusen bracht hij nog meeer eigen nummers, maar had hij toch het meeste succes met covers. Het mocht de pret niet drukken, zelden stond ik tussen zoveel mensen. Zo af en toe werd het erg druk als mensen wilden verplaatsen. Het opmerkelijke was dat er bij doorkomst van een man ik rolstoel opeens wel volop ruimte was, wat het publiek uiteraard siert.

Later die middag was ik op het Gele Rijdersplein, bij een tributeband die nummers van David Bowie speelde. Hier was het publiek gevarieerder. Ik was op dit plein niet de jongste, het aantal tieners was beperkt. Het was er gezellig druk, zeker niet overvol. Wat me in de gehele stad opviel was de verbroedering. Velen waren in oranje, iedereen leek goed gemutst. Wanklanken waren eigenlijk niet te horen, hoewel de alcolhol wel rijkelijk vloeide. Op een enkele plek zag ik een oranje hoofddoek, elders rood wit blauwe vlaggetjes in rastahaar. De Vietnamese loempia's liepen net zo hard als de Hollandse poffertjes. De nationale feestdag is uiteraard op en top Nederlands, maar dat is ongemerkt toch best wel multicultureel geworden. Het kan wel, zou de politieke partij van onze premier daarover zeggen. Mijn middag eindigde ik bij mijn favoriete Griekse restaurant Rhodos tegenover Arnhem Centraal. Ik had genoten van een heerlijke dag Nederland in Arnhem. Ongetwijfeld was het in andere steden net zo gezellig, zodat we na deze mooie dag samen volgende week weer los kunnen met polarisatie.

Rondje Emmen

Zuidlaren - 1 april.2026 - De dag begon mistig, maar rond de middag werd het weer heerlijk zonnig. Ik had een geslaagde vakantiedag in het rustige noorden van Nederland.

Mijn eerste stop was in Stadskanaal. Het is een redelijk grote plaats te midden van noordelijk polderlandschap. De koffie smaakte er prima. Vanaf daar reed ik door naar Ter Apel. Dit dorp heeft een vrij uitgebreid winkelcentrum met zowel grotere ketens als lokale winkels. Middenin het centrum was een brasserie met traditioneel Nederlandse gerechten. Ik koos voor een broodje bal met mosterd, wat ouderwets goed smaakte. Onderweg naar Ter Apel reed ik langs het aanmeldcentrum van het COA, waar asielzoekers zich in Nederland moeten melden. Het ligt redelijk ver buiten het dorp, in het midden van niks. Enkele kilometers ervoor zag ik een vrouw met een grote tas slepen. Ik heb geen idee waar ze vandaan kwam, wel het vermoeden dat ze van ver richting aanmeldcentrum liep. Waarom dit in deze onmogelijke uithoek, ver van vliegvelden, havens en stations gehuisvest is, begrijp ik niet zo goed. Gevonden wordt het toch wel, als toegangspoort naar een land zonder oorlog, onderdrukking en hongersnood.

Na mijn broodje bal vervolgde ik mijn rondrit naar Emmen. Dat staat bekend om dierenpark Wildlands, gelegen aan de rand van het centrum. Hier was ik al drie keer geweest, dus deze middag liet ik het links liggen. Het tegenover gelegen winkelcentrum liep ik rustig door. Hoewel Zeeman tot de luxere winkels behoorde, was het goed gevuld. Ik zag weinig leegstand, voor een woensdagmiddag wel redelijk wat winkelend publiek. Aan de andere zijde liep ik er weer uit, om op één van de vele terrassen te genieten van een kop thee en de mensen om mij heen. Ik was niet de enige die er genoot van het mooie weer, de terrassen waren goed gevuld. "Wilt u nog een kop thee?" vroeg de vriendelijke serveerster. Ik besloot één kop genoeg te vinden en rekende af. Rustig reed ik over de 'Hunnebed Highway' terug naar Zuidlaren. Nog één nacht, dan zit mijn korte vakantie er weer op.

Relaxed in Zuidlaren

Zuidlaren - 31 maart 2026 - De laatste dag van maart en tweede dag van mijn zomervakantie was heerlijk relaxed. Vanmorgen was ik in Peize, vanmiddag in Groningen. Van het diner genoot ik weer in Zuidlaren, ditmaal bij de lokale Chinees.

Al enige tijd terug had ik voor vanmorgen sauna Spa Well in Peize gereserveerd. Ik was hier vaker geweest, ken het als een fijne sauna en vroeg reserveren leverde een leuke korting op. Bij binnenkomst werd ik vriendelijk welkom geheten en kreeg ik een polsbandje met badge om een kluisje te openen. Daar liet ik mijn spullen, om vervolgens eerst maar eens te ontspannen in één van de heerlijke warme baden. Het is voor mij het voordeel van Spa Well dat er niet alleen een grote variëteit aan sauna's is, maar ook een ruime keuze aan baden. Veel daarvan zijn buiten, maar dat was met het zonnige weer geen enkel probleem. Rond het middaguur nam ik een uitsmijter is het bijbehorende restaurant, wat ook uitstekend verzorgd is. Halverwege de middag vond ik het mooi geweest. Bij vertrek kreeg ik nog een fles doucheschuim cadeau, plus een kortingsbon voor de volgende keer.

Vanuit Peize reed ik door naar Groningen. Ook daar scheen de zon, wat leidde tot gezellig gevulde terrassen op de Grote Markt. Ik vond nog een plekje en genoot van zon en drank. Later deed ik nog een rondje winkels door de gezellige binnenstad. Het bleef bij kijken, werd heel Hollands geen kopen. Eten deed ik weer in Zuidlaren, bij een Chinees restaurant. Er werkte een Nederlandse dame die er schijnbaar nog niet heel lang werkte. Ik bestelde: "Een bami rames speciaal." Ze had de standaard vragen goed geleerd: "Wilt u er bami, nasi of witte rijst bij?" Na uitgelegd te hebben dat ik bami bestelde, leek ze het re begrijpen. Het werd in ieder geval geserveerd en smaakte meer dan uitstekend. Afrekenen deed ik bij de Chinese eigenaresse, die duidelijk wel ervaren was. De avond wordt weer voor Grand Café Zuidlaren, dan zit de tweede dag er weer op.

Zomertijd in Zuidlaren

Zuidlaren - 30 maart 2026 - De zomertijd is ingegaan, dus ik heb gelijk een korte zomervakantie genomen. Mijn bestemming in Zuidlaren, gelegen in Noord Drenthe, vlak onder Groningen.

Vandaag ben ik er rustig naartoe gereden. Onderweg heb ik een pitstop gedaan in Ommen. Ik lunchte daar bij café Flater, waar ik vaker was geweest. De inrichting was gemoderniseerd. Ik kon het als bruin café, nu is het lichter ingericht. De lunch smaakte er niet minder om en het was er gezellig als vanouds. Vanuit Ommen vervolgde ik mijn weg naar Zuidlaren. Onderweg trof ik een hagelbui. Eenmaal aangekomen, scheen de zon.

Bij het inchecken werd ik herkend: "U bent hier toch wel vaker geweest?" Dat had de receptioniste goed gezien. Ze gaf me dezelfde kamer als de vorige keer en deze is prima. De rest van de middag deed ik rustig aan. Het dorp leent zich goed voor een korte wandeling en de Jumbo voor wat kleine boodschappen. Eten deed ik bij het lokale Italiaanse restaurant. Het was als één van de weinigen open en waarschijnlijk daardoor redelijk druk. Een pizza had ik niet zoveel zin in, de kaart met pastas sprak me niet zo aan, maar de kaart met vleesgerechten des te meer. Ik bestelde een kalfsfilet en deze was absoluut smaakvol. De bediening was vriendelijk, de entourage goed in orde, dus mijn maaltijd was goed. Vanavond doe ik nog een rondje Grand Café Zuidlaren, mijn vaste avondstek als ik hier ben. Komende dagen ga ik me vermaken in de rustige omgeving, om komende witte donderdag relaxed aan het paasweekend te kunnen beginnen.

Frank Boeijen

PPlasmolen - 29 maart 2026 - Enkele weken terug kwam ik Frank Boeijen tegen aan de rand van het Kronenburg Park. "Het is een mooi park, ik kom er tegenwoordig wat vaker", hoorde ik hem gisterenavond zeggen op het podium van de Schouwburg Cuijk. Ik genoot van een geweldig concert.

De opbouw van het concert was duidelijk. Na de pauze waren de klassiekers aan de beurt, voor de pauze het nieuwe album 'Paradijs van het grote niets'. Het komt woensdag a s. uit. Afgelopen week waren al tracks te beluisteren bij Bert op 5 op NPO Radio 5 en in de foyer van de schouwburg waren reeds gesigneerde exemplaren te verkrijgen. Zoals vaker met albums, vind ik het een mix van prachtige en minder pakkende nummers. Het titelnummer vind ik wat traag. 'Alleen de droom' vind ik een schitterend nummer, met een poëtische tekst en aansprekende muziek. Het doet wat met de verbeelding, gaat over de droom als mens. Ook live kwam dit nummer goed tot zijn recht, met terecht een daverend applaus.

Dat daverende applaus kwam vaker na de pauze. Het eerste nummer na de pauze was het overbekende 'Heb me lief', daarna volgde een rits van hits uit de afgelopen decennia. Het helaas na drieënveertig jaar nog altijd actuele 'Zwart Wit' ontbrak niet, evenals het legendarische 'Kronenburg Park'. Zelf vond ik het erg leuk om ook 'Welkom in Utopia' live te horen. Muziek staat vaak symbool voor herinneringen en dat nummer is voor mij echt een jeugdherinnering. De toegift was een extra lange versie van 'Paradijs', wat luidkeels meegezongen werd door de uitverkochte zaal. Het eerste concert van deze concertreeks van Frank Boeijen zat erop, voor mij een buitengewoon geslaagde avond.

De prijs van oorlog

Plasmolen - 6 maart 2026 - Vandaag rekende ik €2,06 af voor een liter diesel. Nog nooit was de prijs zo hoog. Olieraffinaderijen die diesel produceren staan voornamelijk in Rusland en het Midden Oosten. Na de aanval van Israël en de Verenigde Staten op Iran, is de toevoer richting Europa vrijwel stil komen te liggen. Het is maar een van de effecten van deze oorlog.

Halverwege de jaren '70 nam in Iran de onvrede toe over het repressieve bewind van de Sjah, Iraans voor Koning. De Iraanse revolutie volgde in 1979. Een brede opstand van geestelijken, studenten, intellectuelen, middenstanders en vele maatschappelijke organisaties dwong de Sjah ten val. Uiteindelijk schoof de machtigste politieke partij, die van de geestelijkheid, haar voormalige medestanders van de revolutie terzijde en koos ervoor om de macht in handen van een persoon te geven: hun leider ayatollah Ruhollah Khomeini. Sindsdien wordt het land volgens een door hem opgestelde conservatieve islamitische wetgeving geregeerd en ligt de uiteindelijke macht in de handen van de geestelijkheid. Het resultaat van de revolutie was daardoor een nog repressiever beleid. Na de dood van Khomeini in 1989 werd ayatollah Ali Khamenei de leider van Iran. Hij zette het streng religieuze restrictieve beleid voort, wat tot december jl. zijn effect had. In december was de economische situatie dusdanig verslechterd dat het zelfs de Iraanse bevolking te gortig werd. Massale protesten volgden, welke agressief werden neergeslagen. Afgelopen week kwam een einde aan de heerschappij van Khamenei, toen hij gedood werd bij een Israëlische aanval.

Hoewel slechts weinigen een einde van het streng religieuze restrictieve regime in Iran zullen betreuren, is wel de vraag of de aanval op Iran het goede antwoord is. Met de dood van Khamenei is het regime niet vertrokken. Sterker nog, het beantwoordt de aanvallen stevig met aanvallen op bondgenoten van de Verenigde Staten in het Midden Oosten. Israël valt ondertussen ook Libanon aan, wat de situatie nog onoverzichtelijker maakt. Tastbare resultaten tot nu toe zijn vele onschuldige burgerslachtoffers, sluiting van vliegvelden met mondiale gevolgen voor internationale mobiliteit en blokkade van de olietoevoer richting o.a. Europa. De vraag stellen of deze oorlog volgens internationaal recht toegestaan was, is deze beantwoorden. Er is geen enkele legitimatie. Hoe slecht het regime in Iran ook was, deze oorlog lijkt de situatie alleen maar te verergeren.

De reactie vanuit Europa op deze oorlog is bizar. Eigenlijk zijn de reacties bizar, wat direct het probleem bloot legt. Er is geen enkele eensgezindheid. Vanuit Spanje wordt de oorlog sterk veroordeeld. Premier Sanchez uitte als enige harde kritiek op president Trump: "Spanje is tegen een ongerechtvaardigde en gevaarlijke militaire interventie die niet volgens het internationaal recht is." Dat leverde kritiek op van o.a. Duitsland. "Dit is niet het moment om bondgenoten de les te lezen", zei de Duitse bondskanselier Merz. De deze week begonnen Nederlandse premier Jetten probeerde genuanceerder te zijn. Het internationaal recht is altijd lastig in dit soort situaties", zegt Jetten. "Het is duidelijk dat de acties die afgelopen weekend zijn begonnen enigszins op gespannen voet staan met dat recht. Maar tegelijk kunnen we niet ontkennen dat het Iraanse regime al lange tijd niet alleen voor zijn eigen onderdanen een bruut regime is, maar ook op heel veel andere plekken in de regio voor onveiligheid en instabiliteit zorgt." Hoewel dat niet onwaar is, lijkt het mij een bijzondere uitspraak voor een premier die werkt in de stad waar het Internationaal Strafhof gehuisvest is. Daar komt bij dat de huidige situatie voor nog veel meer onveiligheid en instabiliteit in de regio zorgt. In het Internationaal recht waren er via de VN wel andere mogelijkheden geweest om Iran aan te pakken dan een oorlog waarvan niemand weet waar deze eindigt.

Al na een week oorlog schijnt het einde van de munitievoorraad van de Verenigde Staten in zicht te zijn. De reden is dat Iran eindeloos veel drones de lucht in schiet waar conventionele wapens slecht mee om kunnen gaan. Het enige land ter wereld wat daar inmiddels redelijk mee om kan gaan, is Oekraïne. Hiermee lijkt Trump afhankelijk te worden van zijn Oekraïense ambtgenoot Zelensky. Deze kan nu eisen stellen. Als er ergens nog iets goed is aan deze oorlog, is dat het.

Voorlopig zal de brandstofprijs wel hoog zijn. De prijs die burgers in Iran, Libanon en andere landen in het Midden Oosten betalen is echter vele malen hoger. Eensgezindheid of niet, voorlopig ben ik blij in Europa te wonen. Ongetwijfeld mogen we hier binnenkort weer de vluchtelingen opvangen. Hoewel velen dat anders zullen zien, is het uiteindelijk nergens veiliger zijn dan op die plek waar vluchtelingen naartoe gaan. Hopelijk gaan we ons dat realiseren, ook als het weer moeilijk wordt om die vluchtelingen op te vangen.

Vastentijd

IJsselstein- 22 februari 2026 - Afgelopen woensdag begonnen de islamitische ramadan en de katholieke vastentijd op dezelfde dag. Na de ramadan is het suikerfeest, voor de vastentijd was het carnaval.

Veel katholieken zullen niet meer actief vasten. Hoe anders is dat met carnaval. Deze 'vastenavond' wordt nog steeds uitgebreid gevierd. Deze ontwikkeling past wel in de katholieke traditie om zaken van de zonnige kant te bekijken. Ook in IJsselstein wordt carnaval uitgebreid gevierd. Het traditionele carnaval met verenigingen, Prins Carnaval en de Raad van Elf leeft niet meer, maar het feest des te meer. Op vrijdag- en zaterdagavond lopen de kroegen over met feestvierders, evenals twee grote feesttenten in het historische centrum. Op zondagmorgen is er een carnavals mis, zondagmiddag kindercarnaval. Zelf was ik op zaterdag bij de optocht. Zo een zesenvijftig groepen trokken door de straten van IJsselstein. Er zaten veel wagens bij, maar ook losse groepen en muzikanten. Veel waren aangeslagen op Valentijnsdag, wat toevallig op dezelfde dag viel. Verder vond ik de actualiteit wel wat ontbreken in deze optocht waar gewoonlijk wel de draak gestoken wordt met wat actuele onderwerpen. Gezellig was het wel in de drukke straten met toeschouwers. Velen zullen daarna de binnenstad in gegaan zijn. Zelf ben ik naar mijn chalet in het Noord Limburgse Plasmolen gegaan. In dit dorp kon ik 's avonds wel rustig aan de bar zitten, met carnaval net zo uniek in Limburg als het uitgebreide carnaval in IJsselstein boven de grote rivieren.

De vastentijd begint op aswoensdag en duurt excl. zondagen veertig dagen, tot aan paaszondag. Deze valt op de eerste zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente. Ze herinnert aan de veertig dagen die Jezus vastte in de woestijn. Gelovigen worden uitgenodigd om stil te staan bij hun leven, fouten te erkennen en zich opnieuw te richten op God. Er is meer tijd voor gebed en bezinning en gelovigen worden geacht aalmoezen te geven. Het vasten betekent minder of soberder eten. Het gaat niet alleen om voedsel, maar om afstand doen van iets wat belangrijk voor je is, bijvoorbeeld luxe of alcohol.

In het islamitische geloof wordt het iets rigoureuzer aangepakt. Het vasten houdt daar in dat moslims zich van zonsopgang tot zonsondergang onthouden van eten, drinken, roken en seksuele relaties. De ramadan is de negende maand van de islamitische maankalender en geldt als de heiligste maand binnen de islam. Het is de periode van vasten, gebed, bezinning en solidariteit. Het vasten is één van de vijf zuilen van de islam en geldt voor volwassen, gezonde moslims. Het doel is niet alleen lichamelijke onthouding, maar vooral zelfbeheersing, zuivering en bewustwording van God. Hierin lijkt het op het katholieke vasten. Ook moslims geven extra aandacht aan gebeden, reflectie, goede daden en liefdadigheid.

De vastenperiode en de ramadan hebben dus zeer sterke overeenkomsten. Dat de periodes nu gelijk vallen, is een toevallige overeenkomst. Beginnen met carnaval of eindigen met suikerfeest, is wel een ander accent. Meer dan accentverschillen zijn dit echter niet. Het zou goed zijn als we ons dat meer zouden realiseren in de kerken, moskeeën en socials.

Conservatief aan de slag

IJsselstein- 1 februari 2026 - Afgelopen week is het regeerakkoord van D66, CDA en VVD gepubliceerd, met als titel 'aan de slag'. De drie partijen gaan proberen met een minderheidskabinet het land verder te brengen. Hoewel het goed is dat er weer beleid gaat komen, mis ik de echte visie voorwaarts.

De grote problemen van deze tijd zijn woningbouw, infrastructuur, klimaat, natuurbehoud (stikstof), grondstoffen, internationale veiligheid en in de beleving van velen asiel. Hier zitten nogal wat onderlinge verbanden in. Zo kunnen grote projecten met woningbouw en verbetering van de infrastructuur alleen uitgevoerd worden als de problematiek met natuurbehoud, gemeten in stikstofdepositie, wordt opgelost. Asiel wordt veroorzaakt door een tekort aan internationale veiligheid, wat zich uit in oorlogen. Deze gaan in essentie vrijwel altijd over grondstoffen. Op vrijwel al deze onderwerpen staan beleidsplannen in dit regeerakkoord, maar juist over natuurbehoud en grondstoffen staat opvallend weinig. Er staat een plan om natuurbehoud anders te meten, maar dat neemt uiteraard de grondoorzaak van het probleem niet weg. MOB heeft de rechtszaken al aangekondigd. Over grondstoffen is geen zin te vinden. Ondanks mooie woorden, lijkt het akkoord mij daarmee in de kern een visieloos compromis tussen klassiek conservatieve, christelijk conservatieve en net iets te pragmatische politici.

Het thema asiel leeft bij veel mensen en was het enige thema waar het kabinet Schoof nog enige wetgeving op heeft ontwikkeld. Het resultaat was een wetsvoorstel dat door alle adviesorganen en deskundigen werd afgeraden. Juridisch problematisch, sociaal onwenselijk en te weinig doelgericht, was de rode lijn in de adviezen. Het wetsvoorstel ligt nu bij de Eerste Kamer. Hopelijk is men daar verstandiger dan de formerende politici waren, want deze laten het wetsvoorstel ongemoeid. Hoopvol is wel dat de spreidingswet blijft, asielzoekers mogen gaan werken en er meer geld gereserveerd wordt voor instanties die asielverzoeken in behandeling moeten nemen.

Opvallend in dit regeerakkoord is dat het zegt in te zetten op preventie voor een betere gezondheidszorg. Dat is een nobel streven. Belangrijkste maatregel is het verhogen van leeftijdsgrenzen naar 21 jaar, voor o.a. roken, vapen en sekswerk. Het lukt nu al niet de leeftijdsgrens van 18 jaar voor roken en vapen te handhaven. Het lijkt dus op z'n minst opportunistisch om daar 21 jaar van te maken. Daarnaast lijkt het mij principieel bijzonder om 18 jaar als grens voor volwassenheid te hebben, maar dan volledige keuzevrijheid pas toe te staan vanaf 21 jaar. Waarschijnlijk wordt toename van illegaal gedrag het enige effect in praktijk, met nul effect op preventie. Sterker nog, de toename van illegaal handelen kan zeer wel leiden tot alleen maar meer problematiek. Het past wel in het beeld van een compromis tussen conservatieve partijen.

Onlangs las ik over een onderzoek naar het verband tussen belastingdruk en geluk. Uit het onderzoek bleek dat mensen het meest gelukkig zijn in landen met de hoogste belastingdruk. Hoewel ik ook geen groot liefhebber ben van belasting betalen, zegt dit wel wat over verstandige politieke keuzes. Collectieve sociale voorzieningen zijn van belang voor sociale cohesie. Dat laatste lijkt niet gedeeld te worden door de coalitiepartners. De duur van de WW wordt verkort, de pensioenleeftijd gaat omhoog en het verplichte eigen risico van de zorgverzekering gaat omhoog. Daar waar belastingmaatregelen goede marktwerking verstoren, zoals toeslagen en hypotheekrenteaftrek doen, blijven deze bestaan. Behalve dat het weinig sociaal is de rekening neer te leggen bij mensen die weinig kunnen dragen, getuigt dit ook van weinig visie. Financiële problemen zijn vaak een opmaat voor gezondheidsproblemen, één van de grootste kostenposten in de overheidsfinanciën. Deze bezuinigingen kunnen dus zomaar als een boemerang terugkomen op de begroting, ondanks de nobele woorden over preventie. Het niet aanpakken van de hypotheekrenteaftrek, houdt de in Nederland veel te hoge huizenprijzen in stand. Op korte termijn lijkt het leuk voor huizenbezitters, op lange termijn is het desastreus voor de woningmarkt. Het lijkt daarmee tekenend voor dit akkoord: conservatieve compromissen zonder echte oplossingen voor de lange termijn.

Afvalcijfers UMC Utrecht

IJsselstein- 26 januari 2026 - De afvalcijfers over 2025 zijn bekend! Voor het UMC Utrecht betekent dit dat het in 2024 bereikte recyclingpercentage van 50% gecontinueerd is en nu over het gehele jaar bereikt is. T.o.v. andere Nederlandse en Europese ziekenhuizen is dat erg hoog.

Bijna tien jaar geleden heeft het huidige afvalbeleid vorm gekregen, met de volgende pijlers:
1. Werken aan bewustwording bij medewerkers en leveranciers. Recyclen van niche stromen kan hier een onderdeel van zijn, maar is geen doel op zich.
2. Voor veelvoorkomend (ongevaarlijk) afval streven naar hoogwaardiger verwerking door het benutten van mogelijkheden welke zich voordoen in de markt.
3. Voor afval wat specifiek is voor de gezondheidszorg innoveren om hoogwaardiger verwerking mogelijk te maken.
4. Kostenefficiency van inzameling.

De motivatie voor dit afvalbeleid zit in gezonde omgang met grondstoffen. Grondstoffen zijn schaars en daar hebben we als zorg steeds meer last van. Daarnaast is vernietiging van grondstoffen d.m.v. storten of verbranden slecht voor onze leefomgeving, wat o.a. leidt tot gezondheidsschade bij mensen. Zo veel mogelijk in de keten houden van grondstoffen en dientengevolge zoveel mogelijk recyclen van afval, is dus zeer van belang voor de gezondheidszorg.

In bedrijfsvoering wordt vaak gedacht dat duurzaamheid geld kost. In de wereld van duurzaamheid wordt nog weleens verwonderd gekeken naar de vierde pijler van het afvalbeleid. Duurzaamheid en kostenefficiency kunnen niet samengaan, wordt dan gedacht. De praktijk bewijst het tegengestelde, zoals in bovenstaande grafiek te zien is. Met afvalpreventie, goede procesinrichting en de juiste combinaties van bron- en nascheiding, gaan verduurzaming en kostenefficiency hand in hand. Duur restafval neemt af. In plaats daarvan ontstaan goedkopere afvalstromen, opbrengstenstromen en/of kostenneutrale. De eerste jaren namen de kosten weliswaar toe, maar negen jaar na start implementatie kan geconcludeerd worden dat de totale kosten voor afval minder toegenomen zijn dan de prijsindex (gebaseerd op NZA index materiële kosten). Duurzaam afvalbeheer is dus niet alleen goed voor leefbaarheid van de omgeving, maar ook voor het budget.

Met 50% recycling, hebben we nog 50% te gaan. Hoe we dat gaan doen? Net als bij de slag van 25% naar 50%, hebben we nu nog geen idee. Marktontwikkeling en innovatie zijn nog steeds nodig. Duidelijk is wel dat inkoop van beter recyclebare producten essentieel zal worden. Verpakkingen zijn vaak al recyclebaar, producten zijn nu nog uitdagender. We gaan zien wat de toekomst brengt, maar 100% recycling rond 2035 zou een geweldig resultaat zijn.

Teams zonder teamspirit

IJsselstein- 20 januari 2026 - In werksituaties wordt veel vergaderd, zo ook in mijn werkzame leven. Vandaag leerde ik over het belang van menselijk contact.

Rond de middag had ik een digitaal overleg in Teams. Mijn verwachting was dat het met een aantal thuiswerkende collega's was. Tot mijn verrassing zaten alle deelnemers op enkele tientallen meters van elkaar af, ieder op de eigen werkplek. Het overleg verliep stroef. Het werd efficiënt gevoerd, maar deelnemers bleven hangen in het eigen gelijk. Er werd gevraagd om terug te halen wat er in het verleden gebeurd was, in plaats van dat het probleem met de blik vooruit werd opgepakt. Het resultaat aan het einde van het gesprek was een vervolgafspraak om hetzelfde te bespreken in iets groter verband.

Ruim een uur later liep ik een vergaderzaal in voor een volgend overleg. Mensen vonden het belangrijk aanwezig te zijn. Eén deelnemer was vanmorgen vroeg vertrokken uit New Jersey, één kwam uit België, de andere zes deelnemers uit Utrecht en omgeving. Er stonden hapjes en drankjes op tafel. Na een kennismakingsronde kwam het gesprek vanzelf op gang. Deelnemers vertelden en luisterden, samen leerden we van elkaar en twee uur later hadden we een gezellig en constructief overleg gehad. We eindigden met een actielijst om concrete vervolgstappen te kunnen maken.

Mijn conclusie van deze werkdag is dat digitaal overleg hartstikke efficiënt kan zijn, maar echte verbinding alleen ontstaat bij menselijk contact. Het maakt het werk niet allen leuker, maar leidt ook sneller tot resultaat. Zo verbaasd als ik aanvankelijk was dat iemand uit New Jersey kwam voor een overleg van twee uur, zo goed begrijp ik het na deze werkdag.

Stabiliteit gewenst in onstabiele wereld

IJsselstein- 18 januari 2026 - Afgelopen weekend was ik in Valkenburg. Het was vertrouwd en gezellig, er was weinig veranderd in dit Zuidlimburgse toeristenstadje. Hoe anders is dat momenteel op het wereldtoneel.

Het meest in het oog springend is misschien wel de situatie rond Groenland. Dit land was in een heel ver verleden een kolonie van Noorwegen. In de zesrtiende eeuw ontstond de Unie Denemarken-Noorwegen. Als gevolg van de Napoleontische oorlogen werd Noorwegen afgestaan aan Zweden in het Verdrag van Kiel. De kolonies, met inbegrip van Groenland, bleven in Deens bezit. Daarmee werd Groenland op 14 januari 1814 onderdeel van Denemarken. In de Tweede Wereldoorlog werd Denemrken bezet door Duitsland, maar Groenland niet. Het fungeerde toen als uitvalsbasis voor Amerikaanse vliegtuigen op zoek naar Duitse onderzeeboten. Na de Tweede Wereldoorlog herstelde de situatie van daarvoor zich weer. Wel kwamen er in de jaren '50 militaire bases van de NAVO op Groenland. In 1979 kreeg Groenland zelfbestuur binnen het Deense Koninkrijk, wat in 2009 vrijwel volledig zelfbestuur werd. Met het smelten van het ijs, wordt Groenland een steeds aantrekkelijker en strategisch belangrijker land. Het heeft vele grondstoffen in de grond, die eenvouudiger te delven zijn als het ijs smelt. Daarnaast wordt het misschien mogelijk er omheen te varen. Dit maakt het voor de Verenigde Staten een interessant land. President Trump heeft bedacht het in te lijven. Wat begon als een raar idee, wordt nu concreet. Europese landen sturen militairen naar Groenland om Denemarken te steunen, Trump dreigt met economische sancties voor landen die dat doen.

Ondertussen wordt het in de rest van de wereld niet rustiger. In Oekraïne gaat de oorlog door, in Gaza wordt de situatie maar weinig beter, in Iran zijn massale opstanden, in Syrië zijn nog steeds gevechten gaande, de burgeroorlog in Sudan wordt niet minder heftig, het toalitaire regime in Eritrea wordt ook niet minder gewelddadig en Venezuela had onlangs te maken met een militaire inval van de Verenigde Staten. Dit alles leidt tot vluchtelingenstromen, die tot culturele spanningen in rijkere landen zoals Nederland leiden.

Ondertussen wordt in Den Haag gewerkt aan het volgende politieke expiriment, een minderheidskabinet. D66, CDA en VVD kunnen het niet eens worden over een meerderheidsvariant, met als belangrijkste oorzaak dat de VVD deelname van PvdA/GroenLinks blokkeert. Het zal voor meerderheden afhankelijk zijn datzelfde PvdA/Groenlinks, of van de partijen aan de rechterzijde van het politieke spectrum. PvdA/GroenLinks zal als buitengesloten partij niet staan te springen. De partijen aan de rechterzijde zijn Amerika- en of Rusland-gezind, dus dat lijkt in de huidige politieke situatie ook weinig stabiliteit op te leveren. Het voordeel zal zijn dat er vakkundiger bewindspersonen komen dan PVV, BBB en NSC konden leveren. Of het in deze situatie daadkrachtig genoeg kan zijn om in de huidige politiek complexe omgeving tot goed beleid te komen, vraag ik me af.

OV zegt nee in de sneeuw

IJsselstein- 5 januari 2026 - Vandaag was mijn eerste werkdag van het nieuwe jaar. Er lag sneeuw, het werd een bijzondere ervaring.

Afgelopen weekend begon het al met sneeuwen. Zaterdag besloot ik al terug te rijden van Plasmolen naar IJsselstein, om al te grote ellende met wegkomen uit Plasmolen te voorkomen. Aangezien het nog niet stopte met sneeuwen, was dus te verwachten dat het vandaag druk op de weg zou worden. Een korte blik naar buiten en op Google Maps bevestigde dat. Alle wegen rond IJsselstein en Utrecht kleurden rood op de app, wat file betekent. Het begon al in IJsselstein. Ik besloot de tram naar Utrecht te nemen. Met een vrije baan leek dat me het beste vervoermiddel, ondanks dat het wat langer duurt. Tot het 24 oktober plein in Utrecht ging dat goed. Daar werd omgeroepen: "Tot nader order staan we stil." Informatie over de duur of oplossingen ontbrak. Ik ontwikkelde heel snel begrip voor het geklaag van frequente OV gebruikers over een gebrek aan communicatie. Na ongeveer tien minuten ging de tram zonder toelichting weer rijden, waarna deze weer stil stond op de Graad van Roggenweg. Daar ben ik uitgestapt en naar Centraal Station gelopen, langs een soort file van trams.

Aangekomen bij de tramhalte op Centraal Station, reed de tram net weg. Volgens het bord zou na twee minuten de volgende tram komen. Dat verdween van het bord, enige tijd later arriveerde een tram op het peron waar geen tram zou komen. Mensen liepen er over het spoor massaal naartoe, wat ik ook maar deed. Redelijk snel vertrok deze tram en reed redelijk snel naar het USP, om aan de rand van het USP stil te gaan staan. Deze keer besloot ik niet te wachten en uit te stappen om het laatste stuk lopend te doen. DE overige inzittenden van de tram volgden mijn voorbeeld en gezamenlijk liepen we naar onze bestemmingen op het USP. Rond half tien was ik op het werk, twee uur na mijn vertrek, met exact een uur vertraging.

Op dat moment reden al geen bussen meer van U-OV, het openbaar vervoer in de regio Utrecht. Ik begreep van collega's dat het UMC Utrecht nog bereikbaar was geweest mer bussen uit andere regio's, maar niet vanuit de stad en omliggende gemeenten. In de loop van de dag werd duidelijk dat bussen en trams de gehele dag niet meer zouden rijden. Vrachtwagens kwamen het ziekenhuis bevoorraden, vaak met vertraging, maar deze arriveerden allemaal. Collega's met eigen auto's trotseerden files, maar waren er ook. Zelf had ik het geluk dat ik met één van de collega's mee terug kon rjden, wat overigens goed te doen was op de gestrooide wegen, Mensen uit de directe omgeving waagden het zelfs met de fiets. Zo was het beeld in het gehele land. Rijkswaterstaat en gemeenten reden met strooiwagens, winkels en instellingen werden bevoorraad met vrachtwagens, ambulances deden hun werk, particuliere chauffeurs reden van en naar het werk. Mensen die vanmorgen met pijn en moeite, deels lopend en deels met half rijdend OV hun werk hebben bereikt, konden in Utrecht terug niet op het OV rekenen. Wat al die anderen wel kunnen, lukt met bussen en trams in Utrecht niet. Meer dan een ontzettend gebrek aan verantwoordelijkheidsbesef lijkt mij dat niet. Niemand verwacht bussen op tijd, niemand verwacht dat alles rijdt, maar niemand verwacht ook dat er helemaal niks meer rijdt.

Knallen in het nieuwe jaar

IJsselstein- 3 januari 2026 - Mijn nieuwjaarsnacht bracht ik thuis door. Nieuwjaarsdag lunchte ik gezellig met mijn familie, at ik 's avonds in een mij zeer bekend Grieks restaurant en bracht ik vervolgens de nacht door in mij chalet in Plasmolen. De tweede dag dronk ik 's morgens koffie met vrienden en winkelde ik 's middags in Nijmegen. Vandaag reed ik rustig richting huis in IJsselstein. Dat kon niet anders, hard rijden was onmogelijk in het besneeuwde landschap. Zo ontspannen als de eerste dagen van mijn nieuwe jaar begonnen, zo bizar is het in de wereld om ons heen.

De viering van Oud en Nieuw lijkt in Nederland inmiddels het moment voor totale anarchie en oorlog. Mensen worden beschoten met vuurwerk. Auto's, huizen en monumenten gaan in de brand. Ziekenhuizen zijn druk met opvang van zwaar gewonden en er waren twee doden te betreuren. Eén van de doden is een zestien jarige jongen uit het Nijmeegse Lindenholt. Hij scheen een lichtje bij toen een buurman zijn vuurwerk wilde ontsteken. Het illegale vuurwerk ontplofte onmiddelijk en even later ging het licht uit. De behulpzame jongen stierf vrijwel direct aan zijn verwondingen. Ik ben benieuwd hoe gelukkig betreffende buurman nu nog is met zijn illegale vuurwerk, maar ik vrees erg ingewikkelde ontmoetingen met de buren die een zoon kwijt zijn. Legaal vuurwerk zal komend jaar niet meer verkocht worden. Hopelijk is dit een voorbeeld voor eenieder die komend jaar illegaal vuurwerk wil afsteken. Het vuurwerkverbod zal ongetwijfeld gaan helpen om nieuwjaarsnacht komende jaren enigszins te normaliseren. Minder normaal maken wat niet normaal is, helpt immers zowel in sociale controle als in handhaving. Tegelijkertijd is het goed om ook naar de onderligende oorzaken van deze geweldsexplosie te kijken. Schijnbaar is er in Nederland een groep mensen die het heerlijk vindt om rotzooi te trappen, spullen te vernielen, medemensen te verwonden en gezagshebbers als hulpverleners dwars te zitten en aan te vallen. Dat lijkt mij geen normaal menselijk gedrag en er lijkt mij in een welvarend land als Nederland ook weinig reden voor. Polarisatie zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Het is niet gek dat polariserende politici deze dagen vooral stil zijn, terwijl ze bij andere incidenten als eerste X vervuilen met opruiende teksten. Of de clichés en politieke spelletjes van andere politici wel bijdragen aan goed voorbeeldgedrag, valt daarnaasrt ook nog te bezien. Bezuinigingen op sociaal werk en onderwijs zullen ook geen goed gedaan hebben op sociale samenhang. Misschien kennen de minder sociale aspecten van het coronabeleid ook nog naweeën. Toch lijken dit allemaal zaken die zo een extreme geweldsexplosie niet kunnen verklaren. Wat nu echt de dieperliggende oorzaak is voor zo een extreme geweldsexplosie, blijft de vraag. Welke onderstroom missen we in ons Nederlandse wereldbeeld?

Het was vijfentwintig jaar geleden dat er geen doden vielen door vuurwerkgeweld, maar door stomme omgang met vuurwerk in café 't Hemeltje in Volendam. Op de dag dat dit herdacht werd, gebeurde de overtreffende trap in het Zwitserse Crans-Montana. Ook hier was de oorzaak gebruik van op zich onschuldig vuurwerk. Vuurwerkfonteinen die ook in Nederlanse resaurants veelvuldig worden gebruikt om feestelijkheden te vieren, waren in champagneflessen gedaan. Deze werden in de lucht gehouden, waardoor het droge houten plafond vlam vatte. Vluchten was vrijwel onmogelijk, met ongeveer veertig doden en honderdvijftien gewonden tot gevolg. De ervaring uit Volendam leert dat nabestaanden en gewonden getekend zijn voor het leven.

In Venezuela knalde het vandaag op een heel andere manier. De Verenigde Staten is het land binnen gevallen en heeft president Maduro overgebracht naar New York. Hoewel de democratische legitimatie van Maduro en zijn regering op z'n minst twijfelachtig was, is het met geweld binnen vallen van een ander land niet de oplossing. Geweld is sowieso niet goed, maar het brengt een land ook in een uiterst instabiele situatie. Ook voor Nederland kan dit nog kwalijke gevolgen hebben. Arubva, Bonaire en Curacau zijn immers onderdeel van het Nederlands koninkrijk en voor defensie volledig afhankelijk van Nederland. De eilanden liggen voor de kust van Venezuela, dichterbij liggen geen landen met zulke sterke banden met de Verenigde Staten. Hoewel er geen gewapende vluchten (mogen) vertrekken, maakt ook de Amerikaanse defensie gebruik van vliegvelden op deze eilanden. Het kan zomaar zo zijn dat deze eilanden als verlengstuk van de agressie van de Verenigde Staten worden gezien en daarmee regionaal in de problemen komen. Met het dubbel demissionaire kabinet wat Nederland nu heeft, is dat niet te hopen. De situatie met NXP heeft immers geleerd dat bewindslieden die weinig meer kunnen dan provoceren, niet de beste diplomaten zijn. Het is te hopen dat de Latijs Amerikaanse wereld wel verstandige, diplomatiek begaafde leiders heeft die dit conflict tot een vreedzaam einde kunnen brengen. Het komende jaar zal het leren, in de hoop dat het wat minder knalt dan in de eerste dagen.

De beste wensen

IJsselstein- 1 januari 2026 - De laatste legale vuurwerkknallen zijn geweest, het jaar 2026 is begonnen. Ik wens iedereen het allerbeste voor het komende jaar!

Als ik social media moet geloven, is Nederland een land van verdwijnende tradities. Eén van die tradities is het afsteken van vuurwerk op Oudjaarsdag. Het is in een zeer ver verleden begonnen om geesten te verjagen, maar die tijd ligt ver achter ons. De laatste jaren was het een gebeuren geworden dat enkele dagen voor oudjaarsdag begon, met rond de jaarwisseling een apotheose. Behalve uit vrolijk vuurwerk, bestond deze ook uit oogletsels, afgerukte ledematen, meestal enkele doden en heel veel kleinere verwondingen. Ook vannacht is het weer raak. Het is zo druk bij 112 dat het vrijwel onbereikbaar is geworden. Het zal nog wel enkele jaren duren voor deze 'vuurwerktraditie' echt voltooid verleden tijd is, maar ik zal het zeker niet missen. Mijn enige nieuwjaarstraditie is een knallende kurk even na middernacht. Deze knalde ook dit jaar weer. De bubbels die er achteraan kwamen, smaakten me prima.

Een andere traditie in deze periode, is het maken van goede voornemens. Deze zijn een stuk onschuldiger dan vuurwerk, hoewel de vraag altijd is waarom enkel een datum het leven doet veranderen. Het is wel een traditie die nog veel ouder is dan vuurwerk. Zo een vierduizend jaar terug maakten de Babyloniërs al goede voornemens. Het nakomen daarvan zou een gunst van de goden opleveren. De Romeinen verbonden goede voornemens aan Janus, de god van begin en einde waar januari naar vernoemd is. Aan het begin van het jaar deden zij morele beloften en brachten ze offers om het nieuwe jaar goed te starten. In de middeleeuwen namen de Christenen deze traditie over. Zij deden rond Oud en Nieuw aan zelfreflectie, boetedoening en beloftes tot morele verbetering. Dat is niet meer, goede voornemens zijn persoonlijker geworden, beloften aan mensen zelf. Stoppen met roken is een goed voorbeeld daarvan, beginnen met sporten ook. Sportscholen schijnen zeer goed te verdienen aan jaarabonnementen die aan het begin van het jaar verkocht worden, maar na januari niet meer gebruikt worden. Daar zal ik mijn geld niet aan uitgeven, ik beweeg liever in de buitenlucht. Mijn goede voornemen is dit jaar vrij eenvoudig: gewoon zo doorgaan. Uiteraard betekent dat ook doorgaan met plannen maken, om deze vervolgens te beleven. Eén van de plannen is om door te gaan met verslag doen van die belevenissen op deze pagina. Ik hoop hier in 2026 weer veel mooie verhalen te kunnen vertellen!